Hermandad Sacramental de Nuestra Señora de la Estrella
Patrona de Coria del Río y Titular de la Parroquia Santa María de la Estrella

Cantiga CCCXXIII a Santa María de Coria, Alfonso X el Sabio

La devoción a Santa María de Coria es cuando menos la más antigua de nuestra localidad. Es en el siglo XIII, cuando el Rey Estrellero visita Coria del Río y queda totalmente cautivado de la imagen de la Virgen, y debido a su alta formación religiosa e intelectual, Alfonso X “el Sabio” tuvo a bien escribir esta cantiga de Santa María de Coria, escrita en galaico-portugués.

 

Ontre todas las vertudes

Que á Virgen son dadas,

É de guardar ben as cousas,

Que lle son acomendadas.

     

Ca ela  que é gardada

Puede guardar  sen contenda

Ben aquell á guardar deren,

E tener ssa comenda:

É por end’ un gran miragre

Direi se deus me defenda,

Que fez esta, que ya outros

Á feittos muitas vegadas.

         

Ontre todas las vertudes

Que á Virgen son dadas,

É de guardar ben as cousas,

Que lle son acomendadas.

     

En Coria cabo de Sevilla

Foi este miragre feito

No tempo que aboyzef

Passou ben pelo estreito

D’ algecira é á terra

De Sevilla tod’ a eito

Correu, é muitas aldeas

Foron do  moros quemadas.

         

Ontre todas las vertudes

Que á Virgen son dadas,

É de guardar ben as cousas,

Que lle son acomendadas.

     

 Aly era vn bon ome,

Que fiyno avia

Pequeno, que tant’ amava

Com’ a vida que vivia:

Á este deu huna feber,

É foi mort á tercer dia;

Ó padre con coita dele

En sas faces deu palmadas.

         

Ontre todas las vertudes

Que á Virgen son dadas,

É de guardar ben as cousas,  

Que lle son acomendadas.



E depenou sus cabelos,

É fez por ele gran doo,

Dizendo: ai eu meu fillo,

Como fico de ti soo,

Quisiera eu que tu visses

Min, comeu vi teu auo o

Meu padre, que me facia

Muitas mercedes granadas.


Ontre todas las vertudes

Que á Virgen son dadas,

É de guardar ben as cousas,

Que lle son acomendadas.

     

E él aquesto dizendo

Os mouros logo deitaron

Sas algaras, é correron

E  roubaron quant acharon,

É os de Coria correndo

Todo ó logar leixaron,

É fogiron, é ficaron

A casas desamparadas.

         

Ontre todas las vertudes

Que á Virgen son dadas,

É de guardar ben as cousas,

Que lle son acomendadas.

     

Quel Ome, que seu fillo

Pera soterrar estaba,

Quando viu correr avilla,

O fillo desamparaua,

É a é Virgen beneita

Logo o acomendava,

É todo cuant él avia

Chorrando á saluçadas.

           

 Ontre todas las vertudes

Que á Virgen son dadas,

É de guardar ben as cousas,

Que lle son acomendadas.

     

Ca log en aquella casa

Entrou a sennor comprida

De todo ben, é tan toste

Den  á ó minyno vida:


         


Guardou a soutres cousas,

Que non achou pois falida

Ome de rem en sa casa

Nen sol as portas betadas.


Ontre todas las vertudes

Que á Virgen son dadas,

É de guardar ben as cousas,

Que lle son acomendadas.


E achou e filo vivo,

E preguntoulle que era

Onde como resorgira

Ca por morto ó tovera:

É el lle disse que huna

Dona con el este dera,

Que o guardara dos Mouros,

Essa cousas ben guardadas.

         

Ontre todas las vertudes

Que á Virgen son dadas,

É de guardar ben as cousas,

Que lle son acomendadas.

     

Foran que sol non taugeran

 En elas, nen en ó leito

Ne na mesa, non no scano,

Quand’ est’ ayu, ome

Com era muy sen engano

Fay a chamar á seus vezynos

É poislles ouue mostradas.

        

Ontre todas las vertudes

Que á Virgen son dadas,

É de guardar ben as cousas,

Que lle son acomendadas.

     

Todas estas maravillas

Loores por ende deron

Á á Virgen groriosa

É á quantos llo diseron

Beneizeron ó seu nome

É gran festa lle fereron,

É ouuy con alegría

Miutas lágrimas chorradas

Ontre todas las vertudes.